Подкастҳои таърих

Ҷанги дарёи Эесис, соли 82 то милод

Ҷанги дарёи Эесис, соли 82 то милод


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

Ҷанги дарёи Эесис, соли 82 то милод

Ҷанги дарёи Аесис (82 пеш аз милод) аввалин набард дар соли дуюми ҷанги дуюми шаҳрвандии Сулла буд ва эҳтимол дид, ки як лашкари Суллан дар зери Метеллус Пиус қисми артиши консули Карборо таҳти фармондеҳии яке аз генералҳои худ, C. Карина.

Мо ду ҳисоботи мухталиф дар бораи ин ҷанг дорем, яке аз Аппиан ва дигаре аз Плутарх.

Ҳарду ҷангро дар дарёи Эесис мегузоранд, ки сарҳади шимолии Пикенумро ташкил дод, ки дар он ҷо Помпей аз падараш пайравони зиёдеро мерос гирифтааст.

Плутарх ҷангро дар аввали ҷанги шаҳрвандӣ, пеш аз он ки Помпей бо Сулла ҳамроҳ шуда, розӣ шавад, ки дар назди Квинтус Caecilius Metellus Pius хизмат кунад. Дар ин ҳисоб ин сеяки се муваффақияти Помпей дар ин давра буд. Пас аз баланд бардоштани лашкари хурд ба Помпей се лашкари Мариан таҳти роҳбарии C. Каринас, Клоелиус ва Юниус Брутус дучор омаданд. Помпей ба лашкари Брутус ҳамла кард ва онро дар ҷанги савора мағлуб кард. Минбаъд, консул Л. Ниҳоят Гнаус Папириус Карбо шахсан ба Помпей ҳамла кард ва дар ҷанги савора дар 'Арсис шикаст хӯрд. Помпей аскарони савораи Карборо мағлуб кард ва онҳоро маҷбур кард, ки ба замини душвор ақибнишинӣ кунанд ва дар он ҷо маҷбур шуданд таслим шаванд.

Аппиан ҷангро дар баҳори соли 82 пеш аз милод, дар оғози мавсими маъракаи пешазинтихоботӣ гузошт. Ин дафъа қувваҳои Сулла аз ҷониби Метеллус фармондеҳ буданд, дар ҳоле ки Марианҳоро лейтенанти Карбо Карино роҳбарӣ мекард. Ҷанг дар соҳили Эесис сурат гирифт ва аз субҳ то нисфирӯзӣ идома ёфт. Каринас бо талафоти вазнин мағлуб шуд ва маҷбур шуд, ки гурезад ва дар натиҷа ин минтақа ҷонибҳои худро тағйир дода, ба Сулланҳо ҳамроҳ шуд. Пас аз ин ҷанг, Карбо (он вақт ҳамчун яке аз консулҳо дар давоми сол хидмат мекард) шахсан омад ва Метеллусро дар макони номаълум муҳосира кард, аммо маҷбур шуд, ки пас аз консули яксолааш Мариус аз муҳосира даст кашад. Ҷавонтар, дар Сакрипорт мағлуб шуд ва маҷбур шуд дар Пренесте паноҳ барад. Дар ин ҳисоб Помпей умуман зикр нашудааст. Карбо аз паси Помпей ба сӯи Рум ақибнишинӣ кард. Гарчанде ки дар шимоли Италия ҷангҳои дигар ба қайд гирифта шуда бошанд ҳам, амали асосии баъд аз ин дар минтақаи шимоли Рум ва атрофи Пренесте сурат гирифт.

Албатта имконпазир аст, ки ин ҳисобҳо ба набардҳои мухталиф дар як минтақа ишора мекунанд, ки яке Помпей ва Карбо дар соли 83 пеш аз милод ва дуввумӣ дар он Метеллус ва Каринас дар соли 82 пеш аз милод иштирок мекунанд. Аммо, ҳисоби Плутарх аз як мушкилоти ҷиддӣ азоб мекашад. Ҳарду Плутарх ва Аппиан як ҳодисаи ба ин монандро дар бораи аз даст додани назорати Скипио гузориш медиҳанд, аммо ин дафъа бар зидди Сулла дар Теанум, дар шимоли Капуа. Чунин ба назар мерасад, ки ҳамон як фармондеҳ метавонад дар як сол ду маротиба ҳамон сарнавишти шармоварро аз сар гузаронад. Инчунин аз эҳтимол дур нест, ки Карбо вақти худро бо таҳдиди ночизе дар муқобили Апеннин сарф мекард, вақте ки Сулла дар ҷануби Рум маърака мекард.

Варианти эҳтимолии рӯйдодҳо дар он аст, ки Аппиан контексти ҷангро дуруст дорад. Дар соли 82 пеш аз милод Помпей дар назди Метеллус хидмат мекард, ки вай ҳамчун прокурор яке аз калонтарин шахсоне буд, ки тарафдори Сулла буданд. Метеллус ба шимол фиристода шуда буд, то худро дар Цисалпин Галл таъсис диҳад. Ду консул дар тӯли як сол кӯшишҳои худро тақсим карданд ва Мариус бо Сулла ва Карбо бо Метеллус ва Помпей рӯбарӯ шуданд. Аввалин бархӯрд дар Эесис ба амал омад, ки дар он Каринас, ки пеш аз Карбо амал мекард, бо Метеллус ва Помпей бархӯрд кард (ки шояд ба савораи Суллан фармон додааст). Плутарх дидаю дониста тафсилоти амалҳои Помпейро дар шимол дар соли 82 пеш аз милод пешкаш намекунад. Аппиан ӯро водор мекунад, ки дар Адриатика амал кунад ва дар Сена Галлика ғалаба ба даст орад, сипас ба сӯи Рум ҳаракат кунад, дар Сполетий ва ҷанги дуюми Классий ҷанг кунад.


Испониё

Лашкари Рум ба Испания ҳуҷум карда, онро ҳамчун майдони омӯзишии афсарон ва ҳамчун далели тактика дар маъракаҳои зидди карфагиниён ва ибириён истифода бурданд. Аммо муқовимати Иберия шадид ва тӯлонӣ буд ва он то соли 19 пеш аз милод набуд. ки императори Рум Август (р. 27 то милод-АД 14) тавонист истилои Испанияро ба анҷом расонад.

Романизатсияи Ибериён пас аз ғалабаи онҳо зуд идома ёфт. Аз ҷониби румиён Ҳиспания номида мешавад, Испания як воҳиди сиёсӣ набуд, балки ба се музофоти алоҳида идора карда мешуд (нӯҳ музофот то асри IV милодӣ). Муҳимтар аз ҳама, Испания дар тӯли зиёда аз 400 сол як қисми як империяи ҷаҳонии космополитӣ буд, ки бо қонун, забон ва роҳи Рум пайваст буданд.

Истилои Рум аз Ҳиспания (тақрибан Испания ва Португалияи муосир) асосан бо амалҳои Карфаген оғоз ёфт. Дар охири Ҷанги Якуми Пунӣ (264-241 пеш аз милод) Рум Карфагенро мағлуб кард ва ба Сицилия, Сардиния ва Корсика даъво кард. Ин Карфагенро аз сарчашмаи асосии сарват ва қувваи корӣ маҳрум кард. Дар натиҷаи ин бори гарон Карфаген ба Испониё таваҷҷӯҳи бештар зоҳир кард.

Дар солҳои 228-227 Карфаген дар соҳили ҷанубу шарқӣ шаҳри Катарго Нова таъсис дод. Ин соҳил аз нуқра бой буд ва карфагиниён мехостанд аз он истифода баранд. Дере нагузашта таъсири Карфагенӣ дар тамоми соҳили шарқӣ паҳн шуд ва ба Массалия, ки Рум бо он шартнома имзо карда буд, ба ташвиш афтод. Соли 226 Рум бо Карфаген шартнома имзо кард, ки тавсеаи Карфагениро дар ҷануби дарёи Эбро ва Римро дар шимол маҳдуд кард. Аммо, румиён бо шаҳри Сегунтум (Сагунтои муосир), ки тақрибан 100 мил ҷанубтар аз дарёи Эбро воқеъ аст, иттифоқ бастанд.

Дар соли 219 пеш аз милод Ҳаннибал, раҳбари Карфагенӣ ба Сагунтум ҳамла кард ва муҳосира кард. Дар соли 218 пеш аз милод сенати Рум ба кӯмаки иттифоқчиёни худ омад. Онҳо Ҳиспанияро як вилояти Рум эълон карданд ва Кнаус Корнелиус Скипиоро бо ду легион фиристоданд, то нерӯҳои Карфагинӣ ба сӯи Италия ҳаракат кунанд. Вай ба колонияи Эмпорионии Юнон фуруд омад ва дар он ҷо пойгоҳ таъсис дод. Мутаассифона, барои Скипио ӯ фаҳмид, ки Ҳаннибал аз пешаш гузаштааст ва аз кӯҳҳои Пиреней гузашта, ба Италия ҳамла кардааст.

Ҳангоме ки Ҳаннибал рафт, вай диққати худро ба бастани тақвият аз Карфаген ё Катарго Нова табдил дод. Кнаус ба Таррако (Таррагонаи муосир) пеш рафта, қалъаи мустаҳкам барпо кард. Дар соли 217 ӯ флоти Карфагениро дар даҳони дарёи Эбро мағлуб кард. Дар соли 215 то эраи мо бародараш Публий Скипио бо арматура омад ва дар соли 214 румиён Сагунтумро пеш гирифтанд ва дубора забт карданд. Дар соли 213 аммо румиёнро офат фаро гирифт. Ҳасдрубал, бародари Ҳанибал, бо ва лашкари 40,000 ва аз ҷониби зархаридони Иберия дастгирӣ карда, румиёнро дар Кастуло (Казлони муосир) шикаст дод ва ҳарду бародарони Скипио куштанд.

Дигар Scipio, Publius Cornelius Scipio, ба ҷои падар ва амакаш фиристода шуд. Дар соли 209 ӯ пешрафт ва муваффақ шуд, ки шаҳри Катарго Нова, пойгоҳи асосии таъминоти Карфаген дар Испанияро забт кунад. Пас аз ғалабаи худ дар Cathargo Nova, Скипио се соли дигар мубориза бурд, то ниҳоят боқимондаи карфагиниёнро аз Испания маҷбур кард. Соли 206 Скипио ба Рум баргашт ва ҷангро ба Карфагени Африқо овард. Дар он ҷо вай дар соли 202 пеш аз милод Ҳаннибалро дар ҷанги Зама мағлуб кард ва ба номи Скипио Африқо ноил гашт.

Аммо назорати Рум ба Ҳиспания шубҳаовар набуд. Пас аз ҷанг Рум Испанияро ба ду вилоят тақсим кард, ки бо номи Hispania Citerior (наздик) ва Hispania Ulterior (Дур) маъруфанд. Ҳардуи ин вилоятҳо аз нуқра ва дигар металлҳои қиматбаҳо бой буданд ва ҳокимони онҳо аз ситонидани сарвати изофӣ аз сокинони маҳаллӣ шарм надоштанд. Дар давоми ҷанги дуюми Пуни қабилаҳои бумии минтақа байни дастгирии карфагиниён ва румиён гузаштанд. Дар ниҳоят, онҳо дар як қатор исёнҳо пурра ба муқобили румиён баромаданд.

Аввалин исён қабилаҳои илергетиҳо буданд. Скипио ин шӯришро дар соли 206 пеш аз милод пахш кард, аммо соли дигар онҳо боз шӯриш бардоштанд. Ворисони Скипио тавонистанд қабилаҳоро саркӯб кунанд, аммо дар соли 197 турдетаниҳое, ки дар ҷанубу шарқ зиндагӣ мекарданд, исён бардоштанд ва қабилаҳои марказӣ ва шимолу шарқӣ ба зудӣ аз паи онҳо рафтанд. Маркус Порсиус Като соли 195 пеш аз милод консул шуд ва фармондеҳии тамоми нимҷазираро ба ӯҳда гирифт. Като исёнро дар шимолу шарқ ва водии Эбро поён дод. Сипас ӯ ба ҷануб ҳаракат кард ва шӯриши қабилаҳои турдетаниҳо ва келтибериёнро саркӯб кард. Като соли 1942 ба Рум баргашт, ки ду преторро дар ду вилоят масъул гузошт.

Дар тӯли 175 соли оянда Испания як майдони қариб доимии ҷанг буд. Байни солҳои 82 ва 72 пеш аз милод сенатор Квинт Серториус бар зидди Рум ҷанги шаҳрвандӣ бурд. Серторий тарафдори Гаиус Мариус ва баъдтар пас аз марги Мариус Люсиус Корнелиус Цинна буд. Серторий соли 83 пеш аз милод ҳокими Испаниа Цитериор таъин карда шуд. Аввалин амали ӯ ҳамчун губернатор ихроҷи ҳокими кунунӣ буд, ки ҷонибдори Сулла буд. Дар тӯли даҳ соли оянда ӯ барои ба даст овардани назорати ҳам испания Citerior ва ҳам Hispania Ulterior мубориза бурд ва якчанд лашкари фиристодаи Румро мағлуб кард.

Ин ғалабаҳо ӯро дастгирии зархаридони Луситаниён ва Селтиберия ба даст оварданд. То соли 77 пеш аз милод Серторий аксарияти Citeriorро назорат мекард ва дар Оска пойтахти нав таъсис дод. Байни солҳои 79 то 72 пеш аз милод Серторий бар зидди лашкари Caecilius Metellus ва Pompey меҷангид. Ҷангҳои тӯлонӣ дар ниҳоят қувваҳои Серторийро заиф карданд ва боиси ихроҷи бисёр иттифоқчиёни Celtiberian гардид. Дар соли 72 пеш аз милод Серторий аз ҷониби Перперна, яке аз генералҳои худ кушта шуд.

Луситаниҳо ва селтибириён, ки дар соҳили ғарб ва ҳамвориҳои марказӣ зиндагӣ мекарданд, дар солҳои 160 -ум ба Испанияи Рум ҳамла карда, муқовимат ба кӯшишҳои румӣ барои ором кардани онҳо то соли 133 пеш аз милод идома доданд. Қабилаи Луситани соли 61 пеш аз милод, ки Юлиус Цезарь онро сарнагун карда буд, боз шӯриш бардошт. Фатҳи ниҳоии Испониё зери Август, дар байни солҳои 39 ва 19 пеш аз милод анҷом дода шуд. Дар соли 13 то эраи мо Испониё ба се вилоят тақсим шуд: Баетика, Луситания ва Тарраконенсис.

Ҳиспания дар тӯли давраи империя ба таври назаррас романизатсия карда шуд ва он яке аз муҳимтарин қаламравҳои империяи Рум шуд. Императорҳо Траян ва Адриан ҳарду дар он ҷо таваллуд шудаанд ва ба аксари мардуми Испониё мақоми шаҳрванди Рум дода шудааст. Бо вуҷуди ин, Legio VII Gemina ба таври доимӣ дар Hispania Tarraconensis ҷойгир буд. Пойгоҳи он дар Леон буд, то ба конҳои тилло ва оҳани Галлика наздик ва муҳофизат кунад. Ниҳоят Ҳиспания бо муҳоҷирати бузурги олмонии асрҳои 4 ва 5 -уми милодӣ аз империяи Рум афтод. Алани, Севи, Вандалҳо ва Висиготҳо ба воситаи Ғаллия ва ба ғарб рехта шуда, тахминан то соли 409 милодӣ Ҳиспониёнро аз назорати Рум дур карданд.

Иқтисодиёти Испониё дар зери ҳукмронии Рум хеле васеъ шуд. Вилоят дар баробари Африқои Шимолӣ ҳамчун анбори бозори Рум хизмат мекард ва бандарҳои он тилло, пашм, равғани зайтун ва шароб содир мекарданд. Истеҳсоли маҳсулоти кишоварзӣ бо ҷорӣ шудани лоиҳаҳои обёрӣ афзоиш ёфт, ки баъзеи онҳо то имрӯз дар истифодаанд. Қисми зиёди ҳаёти ҳаррӯза аз корҳои кишоварзӣ иборат буд, ки дар он минтақа шукуфон буд. Аксарияти минтақаи шарқӣ ангур ва зайтун кишт мекарданд, то иқтисодиётро пурра кунанд. Истихроҷи нуқра дар водии дарёи Гвадалквивир қисми ҷудонашавандаи ҷомеаи Иберия шуд. Дар асл, баъзе аз муҳимтарин захираҳои металлии империя дар Ҳиспания буданд. Тилло, оҳан, тунука, мис ва сурб низ ҳама фаровон истихроҷ карда мешуданд.


1. Муҳимтарин тангаи қадимӣ: Брутус "Иди Мар" Денарий, 42 пеш аз милод

Брутус "Иди Мар" Денарий, тахминан. 42 пеш аз милод, тавассути Осорхонаи Бритониё, Лондон

Ин тангаи қадима яке аз рӯйдодҳои муҳимтарин дар таърихи ғарб- қатли Юлий Сезарро нишон медиҳад. Дар танга портрети Брут дар пеш (пеш) ва пилеус (сарпӯши озодӣ), ки дар паҳлӯи он ду ханҷар (қафо) ҷойгир аст. Ин ханҷарҳо бо номи пугио маълум буданд ва эҳтимолан силоҳҳое буданд, ки барои куштор истифода мешуданд. Як ханҷар намояндаи Брутус ва дигаре намояндаи шарики худ Кассиус буд. Пилеус як сарпӯш буд, ки одатан ба ғуломон ҳангоми озодии онҳо дода мешуд. Сарпӯш ва ханҷар нишон доданд, ки Брутус ва Кассиус ҷумҳуриро аз диктатор озод кардаанд.

Соли 44 пеш аз милод Юлий Сезар худро якумр диктатор эълон кард. Бисёр сенаторҳо аз қудрати мутлақи ӯ метарсиданд ва ин барои Ҷумҳурии Рум чӣ маъно хоҳад дошт. Ҳамагӣ чанд моҳ пас аз эълони ӯ, як гурӯҳи сенаторҳо, аз ҷумла Маркус Юниус Брутус ва Гаиус Кассиус, тавтиаи худро барои қатли қайсар анҷом доданд.

Ин танга аз ҷониби худи Брутус дар соли 42 пеш аз милод, ҳамагӣ чанд моҳ пеш аз худкушии худи ӯ сохта шудааст. Тангаҳо аз ҷониби Марк Антони ва Октавиан ба ёд оварда шуда буданд, то барои дубора истифода бурдан гудохта шаванд. Ҳамин тариқ, маълум аст, ки на камтар аз 100 тан зинда мондаанд, ки ин яке аз тангаҳои нодир ва муҳимтарин аст.


Афина, олиҳаи юнонии ғалаба дар ҷанг

Маъбади Афина Ник аз ҷониби Карл-Фридрих Вернер, 1877, Осорхонаи Бенаки, Афина

Зуҳуроти дигари маъмули Афинаи ҷанговар Афина Нике аст. Афина Нике олиҳаи ғалаба, пеш аз ҳама ғалаба дар ҷанг буд. Дар олиҳаи аксаран бо болҳои тасвир шуда буд, ба вай имкон медиҳад, ки ҳангоми ғалаба ба қаъри замин афтад. Баъдтар Nike аз шахсияти Афина ҷудо шуд ва ҳамчун олиҳаи алоҳида парастиш карда шуд.

Тақрибан соли 420 пеш аз милод дар канори ҷанубу ғарбии Акрополис дар Афина маъбади зебои ионикӣ ба Афина Нике сохта шудааст. Гумон меравад, ки дар маъбад хонаи парастиши чӯбии ҳайкали олиҳа буд. Дар як дасташ кулоҳ дошт ва дар дасти дигараш шохи дарахти анор. Мутаносибан, инҳо рамзҳои ҷанг ва сулҳ буданд. Шаҳрвандони Афина дар тӯли солҳои ҷанг ба ибодати Афина Нике бахшида шуда буданд. Ин хусусан дар давраи ҷанги Пелопоннес бо Спарта, ки аз солҳои 431-404 пеш аз милод идома дошт, дуруст буд.


Дар Антитам, ҷанги ноумед ва хунин ба як нуқтаи гардиши ҷанги шаҳрвандӣ оварда расонд

ШАРПСБУРГ, Ҷ. - Як сутунмӯҳраи оҳаксанги хокистарӣ аз шимолу ҷануб тавассути киштзори афсонавии ҷуворимакка мегузарад ва танҳо рӯи онро мешиканад ва роҳе мегузорад, ки ҳеҷ ҷуворимакка нашъунамо ёбад.

Дар тӯли якуним аср унсурҳо лойро тоза карданд ва зироатҳо омаданд ва рафтанд. Аммо санг боқӣ мондааст, ки аз шудгор ва обу ҳаво доғдор ва ҳамвор карда шудааст.

Субҳи 17 сентябри соли 1862 пойҳои ҳазорон сарбозони ноумед саросема аз болои санги қадимӣ гузаштанд. Баъзе мардон афтида, аз он хун мерехтанд. Тиру снарядҳо аз болои он парвоз мекарданд. Ва дар ҷое дар наздикӣ парчами Lone Star -и полки 1 -уми пиёдагарди Техасро сарнагун кард.

Дар ин майдони корн санглох, ҳалокшудаи 1 -уми Техас дар баробари парчами худ 82 фоизи мардони худро аз даст дод. Дар ин ҷо, ҷанги шаҳрвандии Антиетам бо ғазаб мунфаҷир шуд ва дар ин ҷо як қадами муҳим ва хунин дар поёни ғуломӣ дар Амрико гузошта шуд.

"Аз ҳама рӯзҳо дар ҳама майдонҳое, ки сарбозони амрикоӣ меҷангиданд, даҳшатноки қариб ҳама гуна ченакҳо" дар Антиетам буд, таърихшинос Стивен В.Сирс дар омӯзиши классикии худ дар бораи соли 1983 навиштааст.

Дар охири тобистон ва тирамоҳи соли 1862, вақте ки ҷанги шаҳрвандӣ дар соли дуюми худ гузашт, он ба сатҳи даҳшатноки хушунат расид, ки он дар баробари ҷанг афзоиш хоҳад ёфт.

Аммо набард дар канори Антитам Крик, 150 сол пеш дар ин моҳ, ҳамчун хунинтарин ҷанги якрӯзаи он идома хоҳад ёфт ва даҳшати он сарбозонеро, ки солҳои тӯлонӣ дар он ҷо меҷангиданд, таъқиб хоҳад кард.

Дар тӯли 12 соати муноқиша, ки дар зери ситораҳо пеш аз дамидани субҳ оғоз ёфта, тақрибан дар ғуруби офтоб ба охир расид, се марҳилаи гуногун-субҳ, нисфирӯзӣ ва нимрӯзӣ-ва беш аз панҷ набардҳои мухталиф буданд.

Шаш генерал кушта шуданд, се нафар аз ҳар тараф. Тақрибан 4000 мард кушта шуданд ва 17,000 нафари дигар маҷрӯҳ шуданд. Аз инҳо ҳазорҳо нафар дар моҳҳои минбаъда ба ҷароҳатҳои худ гирифтор хоҳанд шуд. Боз ҳам бештари онҳо бедарак шудаанд.

Ҳадди аққал як худкушӣ буд, як афсари Иттиҳод, ки аз тарси худ аз тарс гурехт ва як саг дар паҳлӯи устоди мурдааш афсари Иттифоқ кушта шуд.

Полки Иттифоқҳо, 15 -уми Массачусетс, бисёре аз 606 нафарашро дар оташи дӯстона аз даст дод.

Таърихшинос Том Клеменс, профессори бознишастаи Коллеҷи Ҷамъиятии Ҳагерстаун ва донишҷӯи ин ҷанг гуфт, ки беш аз 23,000 кушта, захмӣ ва бедаракшуда аз ҳарду ҷониб "баландтарин талафоти ҳама гуна ҷангҳои якрӯза дар таърихи тамоми миллати мо буданд".

Тақрибан се маротиба бештари амрикоиҳо дар беруни Шарпсбург аз қурбониҳо дар Нормандия дар рӯзи D-1944 кушта ё захмӣ шуданд.

Ҷанги Антитам, (талаффузи он-TEE-там) тақрибан 19 мил дар ғарби Фредерик, дар шимоли он ҷое, ки дарё ба дарёи Потомак ҷорӣ мешавад, 54 мил дар шимолу ғарби Вашингтон сурат гирифт.

Ин задухӯрд армияи тақрибан 86,000-нафарии Иттиҳоди Ҷенерал Ҷорҷ Б.Макклелланро бо тақрибан 40,000 Конфедератсияҳои генерал Роберт Э.

Онро бисёр таърихшиносон як бозии тактикӣ, балки як ғалабаи ҳаётан муҳим ва стратегии Шимол меҳисобанд.

Шӯришгарони латукӯбшуда маҷбур шуданд, ки дар саросари Потомак ақибнишинӣ кунанд ва ба як қатор пирӯзиҳо ва аввалин ҳамлаи асосии онҳо ба қаламрави Иттиҳод дар Шарқ хотима бахшанд.

Президент Иброҳим Линколн дар Антиетам Эъломияи пешакии Эмансипатсияро ба даст овард, ки миллионҳо ғуломро дар ҷануб озод эълон кард ва ҷангро ба ҳавопаймои нави ахлоқӣ боло бурд.

Ва ин ғалаба эҳтимол эътирофи Конфедератсияро аз ҷониби кишварҳои аврупоӣ, ки дар остонаи чунин амал буданд, рад кард.

Ин "тағирдиҳандаи бозӣ" буд, гуфт Клеменс.

Барои сарбозоне, ки дар он ҷо меҷангиданд, Антиетам як муборизаи даҳшатборе буд, ки номҳои ҷойҳоро ба мисли "майдони кишти ҷуворимакка", "Роҳи ғарқшуда", "калисои Дункер" ва "пули Бернсайд" номид.

Релефи ғалтаки кӯҳӣ, ки бо қуллаҳо ва теппаҳо ва қитъаҳои ҷангалҳо ва киштзорҳо ба амал омадааст, ба сарбозони муқобил дар масофаи хеле наздик бархӯрд кард, ки оқибатҳои марговар доштанд.

Дар як қисми майдони ҷанг, мавҷи ҷанг ба пеш ва пас - дар гардиш ба сӯи Ҳагерстаун, дар атрофи калисои хурди сафедшудаи Дункер ва дар зери харобаҳои майдони кишти ҷуворимакка паҳн мешуд.

Аксбардори Вашингтон Александр Гарднер, ки ду рӯз пас аз ҷанг дар он ҷо буд, аксҳои даҳшатноки як қатор сарбозони кушташудаи Луизианаро, ки дар девори гардиш пароканда шуда буданд, гирифт. Вай ҷасади дигаронро, ки дар наздикии калисои Дункер ҷамъ омада буданд, аксбардорӣ кард ва баъзеи дигар дар атрофи як сангпора дар наздикии майдони 30-гектараи ҷуворимакка пароканда шуданд.

Дар ҷои дигар, озмун якравтар буд. Дар ҷануби майдони кишти ҷуворимакка, шӯришиён дар як хатти ғарқшудае бо номи Hog Trough Road шикор карданд ва мавҷҳои Янкиҳоро, ки аз пушти 50 метр дуртар омада буданд, пароканда карданд. Федералҳо бозгаштанд.

Гарднер оқибатҳои онро низ ба даст овард - роҳ, то абад пас аз номи хати хунин, пур аз он буд, ки як сарбози Иттиҳод "фарши даҳшатноки" мурдагон номид.

Ва он гоҳ дар ҷанубу шарқи шаҳр, дар баъзе марҳилаҳои баъдинаи ҷанг, сарбозони Иттиҳод вақти зиёдеро сарф мекарданд, то аз рӯди ором дар муқобили Конфедератсияҳо, ки дар блуф дар саросари дарё пинҳон шуда буданд, убур карда, онҳоро дар миёни наҳр задаанд.

Таърихшинос Ҷеймс М.Макферсон, муаллифи омӯзиши маъракаи "Чаҳорроҳаи озодӣ" дар соли 2002 гуфтааст: "Антитам дар муқобили ҳама муборизаҳои ҷанги шаҳрвандӣ бо шиддатнокии муборизааш меистад".

"Сарбозоне, ки якчанд набардҳоро аз сар гузаронидаанд - Антитам, Геттисбург ва бисёр дигарон дар театри шарқӣ - аксар вақт ба Антитам назар ба даҳшатовартарин менигаристанд" гуфт ӯ.

Таърихшинос Сирс аз рӯзноманигори 9 -уми Пенсилвания иқтибос овардааст, ки навиштааст: “Ҳеҷ забон гуфта наметавонад, ақл тасаввур намекунад ва қалам қаламро тасвир намекунад. . . манзараҳое, ки ман шоҳиди он будам ».

Оливер Венделл Холмс, ки ҳангоми ҷустуҷӯи писари маҷрӯҳаш ба майдони ҷанг рафта буд, дар ёд дошт: "Ин ба монанди мизи баъзе оргиҳои нафратангез монда буд ва яке аз пораҳои шикастаи он бо нафрат рӯй гардонд."

Ва солҳо пас, Руфус Р.Доус, ки майори 24-солаи 6-уми Висконсин буд, дар бораи ҳама набардҳои шоҳиди худ инъикос кард:

"Кунҷи марг" дар Спотсилвания. . . "қаламрави куштори Харбор". . . девори санги Фредериксбург. . . ҳама маро аз ҷиҳати рӯҳӣ муқоиса мекарданд "навиштааст ӯ. Аммо саҳна дар гардиши Ҳагерстаун Антитам "аз ҳама далелҳои куштори ҳама болотар буд."

Он шаби пеш борон меборид ва ду ҷониб дар торикӣ jousted шуданд, то он даме, ки онҳо рӯбарӯ 17 сентябр дар баробари як zig-zag, чор мил мил пеш, ки шимол ва ҷануб параллел ба Creek.

Ли, фармондеҳи Конфедератсия, пас аз шикасти лашкари парешони Иттиҳоди Шӯравӣ дар Ҷанги Дуюми Булл Рун, ду ҳафта пеш тасмим гирифт ба Мэриленд ҳамла кунад.

Макферсон дар китоби худ навиштааст, ки аз интихоботи дарпешистода дар шимол ва дурнамои эътирофи Аврупо аз Конфедератсия огоҳ буда, Ли боварӣ дошт, ки Ҷануб метавонад қудрати худро нишон диҳад ва истиқлолияти онро талаб кунад.

Ли инчунин интизори истиқболи гарм дар Мэриленд, як давлати ғуломӣ буд, ки ҷудо нашудааст ва эълом дошт, ки Конфедератсияҳо барои партофтани "юғи хориҷӣ" кумак мекунанд.

Аммо корхонаи ӯ аз аввал пешпо хӯрд. Вай дертар навишт, ки ҳазорҳо мардони ӯ - баъзеҳо аз хастагӣ, баъзеҳо аз "ниятҳои ношоиста" худро гум кардаанд.

Дар натиҷа, ӯ нақл кард, ки артиши истилогараш камтар аз 40 000 сарбозони фарсуда буд.

Илова бар ин, Конфедератсияҳои харобшударо сокинони маҳаллӣ Мэрилендҳо, ки ғуломони кам ва садоқати қавӣ ба Иттиҳод доштанд, хунук пешвоз гирифтанд.

"Намунаҳои ифлос, лоғар ва зишти инсоният," як зан дар Фредерик дар бораи онҳо навиштааст. "Зарбаҳои мӯй аз сӯрохиҳои кулоҳҳояшон мечаканд ва хок дар рӯи ифлосашон ғафс аст."

Ниҳоят, Ли қурбонии яке аз бузургтарин хатогиҳои иктишофии ҷанг шуд. Чанд рӯз пеш аз ҷанг, нусхаи фармонҳои раҳпаймоии ӯ, ки дар атрофи се сигор печонида шуда буд, дар саҳро аз ҷониби як ефрейтори Янки ҳушёр пайдо шуд.

Пас аз гирифтани фармонҳои Ли, фармондеҳи Иттиҳод Макклеллан шод шуд: "Ҳоло ман медонам, ки чӣ кор кунам!"

Аммо дар ниҳоят, аксари таърихшиносон розӣ ҳастанд, ки "Маки хурдакак" намедонист, ки чӣ кор кунад. [Барои баръакс, ба саҳифаи Q10 нигаред.]

Ҷанг тақрибан дар субҳ бо як силсила таконҳои қафо ва ақиб дар охири шимоли майдон кушода шуд, зеро ҷонибҳо бар лӯбиёҳо, калисои Дункер, ки бо номи ҷамъомадҳои пурраи таъмидёфтаи баптистҳо ва майдони кишти ҷуворимакка меҷангиданд, кушода шуданд.

Сармутахассиси Хадамоти Миллии Антиетам Тед Александр қайд мекунад, ки ҷуворимакка дар он айём нисбат ба зироати серҳосили имрӯза хеле серғизотар буд. Ин барои камтар тирпарронӣ ва тирандозии марговартар кард.

Як фармондеҳи Иттиҳод дертар навишт, ки аксари пояҳо ба замин чунон наздик бурида шудаанд, ки гӯё бо корд бурида шуда бошанд.

"Тирҳо аз байни ҷуворимакка канда шуда, аз байни ҷӯякҳои нарм чарх мезаданд - ғафс, тақрибан жола", - ба ёд овард майор Доус, ки полки шӯришгаронро ба саҳро таъқиб мекард.

"Снарядҳо дар гирду атрофи мо мешикананд, порчаҳо заминро пора мекунанд ва канистр аз ҷуворимаккае, ки дар болои мост, ҳуштак мекашид" навиштааст ӯ.

"Хатҳои мо дар тарафи чап ҳоло ба пеш ҳаракат мекарданд" гуфт ӯ. "Ман ба мардони худ амр додам, ки пешакӣ ҳамроҳ шаванд ва фармон додам:" Ба пеш - ҳидоят ба чап - марш! "

Вай дар масофаи дур калисои хурди Диферҳои сулҳпарварро медид, аммо вақте ки янкиҳо наздик мешуданд, сафи тӯлонии шӯришгароне, ки дар замин паноҳ бурда буданд, аз ҷояш хеста тир кушоданд.

"Мардон, ман гуфта наметавонам, ки афтоданд, онҳоро даҳҳо нафар аз саф афтонданд" - ба ёд меорад Доус.

Сипас Конфедератсия ба ҳуҷуми муқобил баромад. Доус ба ёд овард, ки Федералҳои камқувват гурехтанд - "ба ҷуворимакка ва боз тавассути ҷуворимакка".

Ҳангоми давидан онҳо фармондеҳи афтодаи ротаи F полк, капитан Вернер Фон Бачелл, афсари собиқи артиши Фаронсаро тарк карданд.

Доус навиштааст, ки саги Нюфаундленд Фон Бакелла ҷасади худро тарк намекунад ва ду рӯз пас аз ҷанг саг дар болои капитан мурда ёфт шуд. "Мо ӯро бо устодаш дафн кардем."

Ҳоло он шӯришгарон ба ҷуворимаккаҳои пора -пора мешуданд, ки як бригада асосан аз полкҳои Техас иборат буд - "Аввалан кӯҳнаи кӯҳна", ки парчами полки Lone Star -и сурх, сафед ва кабуд дошт.

"Ман ба майдони кишти ҷуворимакка даромадам ва дере нагузашта бо як қувваи душман машғул шудам ва онҳоро пеш аз ман ба соҳили дуртар бурдам" гуфт подполковник Филипп А. Ворид, фармондеҳи 1-уми Техас, пас аз ҷанг.

«Ҳамин ки полк машғул шуд. . . дар киштзори ҷуворимакка, боздоштани мардон ғайриимкон шуд ва онҳо ба пеш шитофтанд "гуфт ӯ. Аммо онҳо ба зудӣ хеле пеш рафта, дар алоҳидагӣ қарор гирифтанд.

Кор натавонист сусткорони ӯро суст кунад, то он даме ки онҳо ба соҳили дурдаст расанд ва ба оташи шадиди Янки аз паҳлӯ ва қафои ӯ дучор нашаванд.

Кор мавқеи хатарноки худро дарк кард ва танҳо бо як "чанд нафар мардон" ӯ фармон дод, ки ақибнишинӣ кунад.

Тавре ки онҳо карданд, байрақбардори полк зад. Марди дигаре парчамро гирифт, аммо ӯ низ поён фуромад. Дар бесарусомонӣ касе пай набурд. Кор гузориш дод, ки вақте ки онҳо аз ҷуворимакка баромаданд, вай фаҳмид, ки онҳо парчамро аз даст додаанд.

Ҳеҷ кас намедонист, ки он ба куҷо афтодааст. Ҷуворимакка ба қадри кофӣ зич буд, ки ҳеҷ кас байрақчаро дида наметавонист. Ва ҳамлаи контролии федералӣ наздик мешуд.

«Ман бо 226 мард ва [афсарон] ба кор даромадам. . . аз он. . . Маълум аст, ки 170 нафар кушта ва захмӣ шудаанд ”гуфт ӯ. Дувоздаҳ нафари дигар бедарак буданд ва "бешубҳа кушта ё захмӣ шуданд."

Таърихшиносон мегӯянд, ки 1 -уми Техас дар Антиетам яке аз баландтарин қурбониҳои ҳама полкҳо дар ҳар ду ҷониб дар як рӯз дар давоми ҷанг буд.

Ширкати F нест карда шуд, таърихшинос Ҷерри В.Холсворт дар омӯзиши маҷаллаи Техасҳо дар Blue & amp Grey дар соли 1996 навиштааст. Танҳо як нафар аз ширкати А, ду нафар аз ширкати С ва се нафар аз ширкати Е монданд.

"Ҳиссиёти полковникро тасаввур кардан душвор аст, вақте ки ӯ ба чизҳои аз полки худ боқимонда нигоҳ мекард" навиштааст Холсворт.

Кор аз даст додани парчам боз ҳам парешонтар шуд - гуфта мешавад ситораи сафед аз либоси арӯсии зани фармондеҳи аввалини он, ҷудоихоҳи хашмгин Луис Т.Вигфолф сохта шудааст.

"Ин як манбаи марг аст. . . ки. . . рангҳои мо бардошта нашудаанд, ”бо алам гуфт кор.

"Як дараҷаи одиум бояд дар шароити мусоидтарин замима карда шавад" гуфт ӯ баъд. "Ва гарчанде ки чунин шароитҳо дар атрофи рафтори ин полк мавҷуданд, аз даст додани парчами мо ҳамеша мояи алам ва пушаймонии амиқ боқӣ хоҳад монд."

Мувофиқи маълумоти Холсворт, пас аз ақибнишинии шӯришиён, Самуэл Ҷонсон, як ассосиатсияи Иттифоқ аз захираҳои 9 -уми Пенсилвания, дар майдони киштзор парчами полки Техас ва як парчами дигарро ёфт.

Ва дар ҳисобе, ки пас аз 40 сол навишта шудааст, як исёнгари кӯҳна, ки дар набард асир афтода буд, Ҷонсонро шунид, ки мегӯяд 13 Конфедератсияи мурда ҳангоми парчами ягонаи ситора пароканда шудаанд.

(Дар соли 1905, парчам аз ҷониби президент Теодор Рузвелт ба Техас баргардонида шуд ва имрӯз дар бинои бойгонии давлатӣ дар Остин ҷойгир аст.)

Сарфи назар аз ҳама хунрезӣ дар майдони кишти ҷуворимакка, он ҳамагӣ тақрибан соати 7:30 субҳи барвақт буд.

Дар ниҳоят, федералҳо Роҳи ғарқшударо ишғол карданд ва дар ниҳоят аз болои пул гузаштанд, аммо танҳо бо тақвияти шӯришгарони дер омадаистода монеъ шуданд.

Зиёда аз 12 соат пас аз он, ҷанг ниҳоят дар як бунбаст қатъ шуд.

"Ҳангоме ки офтоб барои истироҳат ғарқ шуд. . . садоҳои охирини ҷанг дар Антитам Крик хомӯш шуданд, ”Френсис В. Палфри, таърихшинос ва собиқадори маҷрӯҳи ҷанг, соли 1889 навиштааст.

"Ҷуворимакка ва дарахтон, ки субҳ хеле тару тоза буданд, аз хун сурх шуда буданд" навиштааст ӯ. «Шаби муборак омад ва бо худ хоб ва фаромӯширо овард. . . балки садои шамоли шаб. . . бо оҳу нолаҳои азобдидагони бешумори ҳар ду лашкар омехта шуда буд.

"Кӣ гуфта метавонад?" ӯ ҳайрон шуд. "Кӣ тасаввур карда метавонад, даҳшатҳои чунин шаб, дар ҳоле ки ситораҳои беҳуш дар боло медурахшиданд ва дарёи беҳуш аз гирдоб мегузарад?"


Таърихи Форт Ҳенри

Форт Ҳенри ба сенатори конфедератсия Густавус Ҳенри номгузорӣ шудааст ва соли 1861 дар давраи ҷанги шаҳрвандӣ сохта шудааст. Воқеъ дар дарёи Теннеси, он як нуқтаи муҳими муҳофизати Конфедератсия буда, Нашвилл, Теннесси ва роҳи оҳан байни Боулинг Грин, Кентукки ва Мемфисро муҳофизат мекард.

Конфедератсия Форт Ҳенри дар дарёи Теннесси. Тамоми макон мебоист қалъаро дар замини пасте дар наздикии канори дарё бо урдугоҳи мустаҳкам (Форт Ҳейман) дар платои баланд, ки дар болои он ҷойгир буд, дохил мекард. Кор ба анҷом нарасид ва дар рӯзи ҳамлаи Иттиҳод дарё ба қисмати қалъа қисман зери об монд.


Ҷанги дарёи Эесис, 82 пеш аз милод - Таърих

Таърихи Рум (753 то милод - 476 то милод)

Рум, шаҳри Ҳафт теппа

Дар нимаи нимҷазираи Италия, дар соҳили ғарб, дарёи хурде бо номи Тибер ҷойгир аст. Дашти соҳилии ҷануби дарё дар замонҳои қадим, пас аз одамоне, ки дар он ҷо лотинҳо зиндагӣ мекарданд, бо номи Латиум маъруф буд. Ин одамон чӯпон ва деҳқон буданд.

Дар кишвари теппаи ғарб Сабинҳо, хешовандони дури лотинӣ зиндагӣ мекарданд. Онҳо то нимаи пеш аз милод аз Аврупои марказӣ ба нимҷазира кӯчиданд ва сокинони аслӣ, мардуми торикро мағлуб карданд. Одамоне, ки Сабинҳо забт карда буданд, эҳтимол аз Африқо тақрибан тақрибан 10,000 пеш аз милод кӯчида буданд, зеро Сахара тадриҷан ба биёбон табдил ёфт.

Дар соҳили чапи дарёи Тибер ҳафт теппаи паст баланд мешавад. Дар ин лаҳза дарё камоб аст ва убур кардан осон аст. Тоҷирони лотинӣ дар яке аз теппаҳо деҳае сохтанд ва бо мақсади тиҷорат бо этрускҳои сарватманд, ки дар шимоли дарё зиндагӣ мекарданд, ба Палатин занг заданд. Дертар дар теппаҳои дигар низ нуқтаҳои аҳолинишин сохта шуданд. Шаҳрҳои ҳафт теппа ниҳоят ба як шаҳр табдил ёфтанд, Рум.

Подшоҳони Рими Аввал (753 - 509 пеш аз милод)

Румиёни қадим сабтҳои хаттӣ надоштанд. Таърихи онҳо он қадар бо афсона ва афсонаҳо омехта шудааст, ки таърихшиносон бо фарқ кардани ҳақиқат аз афсона мушкилӣ мекашанд. Танҳо ду асари мавҷуда мавҷуданд, ки таърихи муттасили аввали Римро медиҳанд. Ҳардуи ин асарҳо пас аз рӯйдодҳое, ки онҳо мегӯянд, хеле дер навишта шудаанд ва ҳеҷ яке пурра нест. Онҳо таърихи Ливӣ ва 'қадимаҳои румӣ' -и Дионисийи Ҳаликарнас мебошанд. Ин одамон барои маълумоти худ дар бораи Руми қадим аз осори адабии нодуруст истифода кардаанд.

Афсонаҳои қадимӣ мегӯянд, ки Ромулус шаҳрро дар соли 753 пеш аз милод, вақте ки нуқтаҳои аҳолинишин дар ҳафт теппа муттаҳид шуда буданд, таъсис додааст. Эҳтимол ин сана барои таъсиси воқеии шаҳр хеле дер аст. Ромулус шахси афсонавӣ буд, аммо баъзе далелҳо мавҷуданд, ки подшоҳоне, ки гуфта мешавад, ӯро пайравӣ мекарданд, воқеан вуҷуд доштанд.

Афсона мегӯяд, ки Нума Помпилиус ба ҷои Ромулус омад. Вай ҳамчун ҳокими доно ва парҳезгор тавсиф карда мешавад. Гуфта мешавад, ки яке аз дастовардҳои ӯ илова кардани ду моҳ ба тақвими даҳмоҳа буд.

Дар зери вориси ӯ Туллус Хостилус румиён Алба Лонга, маркази динии мардуми Лотинро забт карданд. Афсона вуҷуд дорад, ки Туллус ҳангоми "мудохила кардан" ба обу ҳаво бар асари барқ ​​кушта шудааст. Дар давраи ҳукмронии Анкус Мартий, подшоҳи навбатӣ, як қатор шаҳрҳои душвори лотинӣ забт карда шуданд ва сокинони онҳо ба Рум оварда шуданд. Гуфта мешавад, ки Анкус Мартюс бандари баҳрии Остияро дар даҳони Тибер бунёд кардааст.

Чанде пеш аз 600 пеш аз милод Румро чанд шоҳзодаи Этруска аз он тарафи дарёи Тибр забт карданд. Dating from this period of time information about Roman history is slightly more reliable, though it is still mixed with myth and legend.

Tarquinius Priscus, the first of the Etruscan kings, drained the city's marshes. He improved the Forum, which was the commercial and political center of the town. He also founded a temple to Jupiter and carried on many wars with neighboring people.

Under Servius Tullius, the second Etruscan king, a treaty was made with the Latin cities which acknowledged Rome as the head of all Latium. Early historians said that Servius Tullius enlarged the city and built a wall around all seven hills.

The last of the kings of Rome, Tarquinius Superbus (Tarquin the Proud), was a tyrant who opposed the people. He scorned religion. Tradition says, however, that he was persuaded to buy the famous Sibylline Books which thereafter served as a guide for Rome in times of trouble.

Under the rule of the Etruscans Rome grew in importance and power. Great temples and impressive public works were constructed. The most notable of these public works is the huge sewer Cloaca Maxima, which is still in use. Trade prospered, and by the end of the 6th century BC. Rome had become the largest and richest city in Italy.

The Latin Aristocracy Revolts (509 B.C.)

In spite of Rome's progress and development, the old Latin aristocracy resented the Etruscan kings. A rebellion of the aristocracy against Tarquinius Superbus was led by Junius Brutus about 509 BC. The Etruscans were expelled from the city, and Rome became a republic. Soon afterward the Etruscans were driven from the rest of Latium as well.

From that time the title of king was hateful to the Roman people. Even the most despotic rulers in the later days of the Roman Empire did not dare to call themselves kings.

Four times Tarquin attempted to regain his power. First, he enlisted the aid of Brutus' two sons. When their treachery was discovered, the stern old father, true to the ancient Roman ideal of duty, condemned them both to death. Second, the men of two Etruscan cities, Veii and Tarquinii, marched on Rome to force Tarquin's restoration. Brutus was slain in the fight, but the Romans won the battle. A third attempt to regain power was initiated by Lars Porsena, an Etruscan prince, who seized a high place across the Tiber from Rome. The city was saved only by the heroism of Horatius Cocles and two companions. They are said to have held off the Etruscan army while the Romans destroyed the bridge.

Tarquin finally induced his son-in-law, Octavius Mamilius, chief of all the Latins, to lead a revolt. In the famous battle of Lake Regillus, the Latins were crushed. According to legend the Romans were aided in this battle by Castor and Pollux.

The young republic now set out on its long career of almost constant warfare and conquest. At the time it did not seem destined to rule the civilized world. It was only a tiny city-state, much like the city-states that were flourishing at the same time in Greece. Its area was less than 400 square miles and its population was perhaps 150,000.

The government was in the hands of the wealthy and aristocratic citizens, called the patricians. They were supposed to be descendants of the three original tribes of Rome. The common citizens were called the plebs or plebeians. At first they had little to do with governing. Bit by bit, however, they tore down the barrier which separated the two orders. The internal history of the republic for the next three centuries is largely the story of how the plebeians wrested reform after reform from the patricians.

In the early days of the republic the ruling power was divided between two patrician magistrates, elected for one year. These were called consuls. They were chosen by an assembly called the comitia centuriata. It was made up of divisions apportioned in such a way that votes of the patricians counted for much more than those of the far more numerous plebeians. The Senate, the most important political body, consisted of 300 men chosen by the consuls from the patricians. Thus shut out from office and political power, the plebeians were grievously oppressed by their wealthy fellow citizens. True, they were protected from the worst dangers of arbitrary power by the lex Valeria (Valerian law) passed in 509 BC. This law provided that whenever the life or rights of any citizen were at stake, he could appeal from the magistrates to the assembly of the people. However, they suffered from unjust debt laws and from unfair distribution of territory won by conquest.

The Struggle of the Order (494-287 B.C.)

To right their wrongs the plebeians went on what today would be called a general strike. In 494 BC they marched out of Rome in a body and threatened to make a new city. This strike terrified the patricians. They agreed to cancel all debts and to release people who were in prison for debt. Furthermore, the plebeians were granted the right to be represented by new officials, called tribunes. The tribunes had the right to veto the act of any magistrate which was unjust to any citizen.

From this beginning the plebeians went on to gain other rights. They soon won recognition for an assembly of their own, the concilium plebis. They forced the appointment of commissions of ten men, called decemvirs, to put state laws into writing and to have them engraved on 12 bronze tablets. This took place in 450 BC. They won the right to marry patricians by the lex Canuleia in 445 BC. They won appointment or election to public offices, one after another. The chief of these, which were established to relieve the consuls of the growing burdens of administration, were those of quaestors, or treasurers censors, who kept the lists of the citizens, assessed taxes, and supervised public morals and praetors, or judges.

The struggle was a long one, and it was not until 367 BC that it was decided one of the two consuls should be a plebeian. In 350 BC the plebeians were admitted to the dictatorship. This was an extraordinary magistracy whereby supreme power at critical times was given to one man.

Admission to these offices carried with it admission to the Senate, since vacancies were filled from those who had last been elected to public office. The Roman Senate of the republican period has been called the "most distinguished and important political body which has ever existed in the world." Its members were appointed for life, and executives were bound to submit to it all important measures. In theory it was a purely advisory body. Since its members were former magistrates, however, any advice it gave was almost certain to be accepted. No magistrate would dare challenge such a body unless he was prepared to back up his act by force of arms.

The growing power of the plebs was marked by the gradual rise of a new voting body, the comitia tributa, in which one man's vote counted as much as another's. This developed from the plebeian assembly (concilium plebis, which still continued to meet) by allowing patricians also to participate. After the passage of a law (lex Hortensia) in 287 BC making the acts of the plebeian assembly binding on all the people, these two bodies made most of the laws.

Struggles Between Rich and Poor

Side by side with the struggle for political power was the economic struggle between rich and poor. The wealthy landowners continued to increase their estates, taking the best of the lands and increasing their herds until they monopolized the public pasture. They continued the practice of lending money at ruinous interest to the small proprietors, reducing them to slavery when they could not pay. Moreover, the population of Rome was increasing too fast, and the soil was becoming poorer because of the primitive farming methods. The burden of constant warfare fell most heavily on the plebeians, who had to leave their little farms to fight the state's battles. Gradually, however, reforms were forced through, chief of which were the Licinian laws of 367 BC. These again revised the debt laws, limited holdings to 300 acres, and compelled the large landowners to employ a certain proportion of free laborers.

While these important changes were taking place at home, the little city-state had been gradually extending its power. Compelled at first to fight for its very existence against powerful neighbors, Rome gradually fought its way to the leadership of the Italian peoples. This paved the way that was to lead to the conquest of the world.

The most powerful of its early foes had been the Etruscans. With their greater numbers and superior civilization, the Etruscans might have defeated Rome. Their fleet, however, was destroyed in a war with the Greek city of Syracuse in Italy (474 BC).

They also suffered constant pressure of the Gauls from the north who swarmed into the Po Valley toward the end of the 5th century and laid waste the Etruscan cities of the north. Thus aided, the Romans had been able (396 BC) to take, after a ten years' siege, the Etruscan stronghold of Veii, which was eight miles (13 kilometers) from Rome.

Rome Conquers Italy (390-275 B.C.

In its conflicts with this foe and with neighboring Italic tribes (chiefly the Aequians and Volscians), Rome was supported by the other Latin cities to the south. They were united under the name of the Latin League and had made a treaty with Rome for mutual defense. The victorious progress of Rome received a temporary setback in 390 BC when wandering Gauls advanced through the heart of Etruria. They laid waste the land as they went and captured and sacked Rome. Legend tells how the garrison on the Capitol Hill was aroused in the nick of time by the cackling of the sacred geese and repulsed the storming party. After a fruitless siege the Gauls accepted a heavy ransom and returned to the valley of the Po.

Although Rome had been burned, the Etruscans had suffered far worse in the invasion and were so weakened that Rome was able to seize their southern possessions. In another century Rome conquered their whole territory.

Meanwhile the Latin League had become restive under the growing power and arrogance of their ally and attempted to break away from its control. Rome won the two years' war which followed (340-338 BC). Some towns were reduced to vassalage, others were given full Roman citizenship, and others partial citizenship (the "Latin right").

Another strong foe in central Italy still remained to be reckoned with, the Samnites, who were also of Italic stock. The first conflict with this warlike people (343-341 BC) had been interrupted by the Latin revolt. The truce then made was broken a few years later (326 BC). A desperate struggle continued, with interruptions, until the decisive battle of Sentinum (295 BC) made Rome supreme over all central and northern Italy.

Only southern Italy, occupied by a disunited group of Greek city-states, remained independent. Its fate was not long delayed. Alarmed at the spread of Roman power, the Greek cities appealed to Pyrrhus, king of Epirus in Greece. He inflicted two telling defeats on the Roman army and then crossed to Sicily to aid the Greek cities there to throw off the yoke of Carthage. Encouraged by the arrival of a Carthaginian fleet, Rome renewed the struggle, and in 275 BC defeated Pyrrhus in the battle of Beneventum (see Pyrrhus). One by one the Greek cities were taken, and Rome was ruler of all Italy.

Creation of the Roman Confederacy

The Roman genius was great. Nowhere was its skill shown better than in the development of the system which gradually welded the lands conquered by the Romans into a single nation, contented and unified. Rome could have exploited the conquered cities of Italy for its own interests.

Instead it granted many of them the privileges of Roman citizenship, in full or in part, as it had done for the Latin cities. Most of these people were given the status of allies. They had self-government and the right to trade and intermarry in Rome. They did not, however, have the right to vote.

Furthermore, all Italy was dotted with colonies of Roman citizens. Most of the colonists retained their full civic rights. Much territory—nearly one sixth of all Italy—was annexed and distributed among these Roman citizens. Thus a common interest in the welfare of Rome spread throughout the Italian peninsula.

Two centuries of warfare had turned Rome into a nation of soldiers. Its only remaining rival in the western Mediterranean was the Phoenician colony of Carthage. Carthage was the chief sea power, just as Rome was the chief land power. Carthaginian warships made the Mediterranean a closed sea. The Carthaginians sank the trading vessels of any other city which dared to bid for a share of the rich commerce of this region. Such lordly and insolent behavior was intolerable to the equally haughty pride of Rome, and a conflict for Mediterranean supremacy (the Punic Wars) began in 264 BC. This continued with interruptions until Carthage was finally destroyed in 146 BC. The courage and endurance of Rome were tested to the utmost in this long and disastrous series of wars. The war with Hannibal (the Second Punic War), one historian says, was "a trial such as no people has ever gone through before or since, and survived." The stern devotion to duty, which was the keynote of Roman character, triumphed in the end, however. After the battle of Zama (202 BC) Carthage was reduced to the position of a vassal state. Fifty years later, in the Third Punic War, Rome again savagely attacked its defeated rival and razed the city.

Winning World Mastery (200-133 B.C.)

Rome was now well launched on its way to world domination. One conquest led to another. Upper Italy (Gallia Cisalpina), Sicily, Spain, Macedonia, Greece, and Asia Minor were subdued and made Roman provinces. Intoxicated with their sudden rise to power, the new generation of statesmen departed from the wise policies of their great predecessors. They fought ruthlessly and ruined the countries they conquered.

Most of the conquered lands were administered by governors (proconsuls). They ruled like despots and tried to amass in their one year of office wealth for a lifetime. The enormous taxes wrung from the subject peoples defrayed most of the expenses of the Roman state.

They also enriched the greedy collectors (publicans), who purchased the privilege of collecting the taxes. Wealth poured into Rome from all over the world, and the ancient simplicity of Roman life gave way to luxury and pomp. Morals were undermined, and vice and corruption flourished.

The suddenly enriched officeholders acquired estates and bought up the little farms of the peasants. The peasants were poor and could not compete with the hordes of slaves who worked the great plantations. The streets of the capital were flooded with poverty-stricken people—ruined farmers, discharged soldiers, and idlers from all Italy. These people lived on state and private charity as well as on bribes that were given by office seekers.

Between the aristocracy of birth and wealth and the vast moneyless mob there was bitter hostility. War of class against class was bound to come. A few patriotic statesmen tried in vain to avert the dreadful climax. The Gracchi brothers, grandsons of the great Scipio Africanus who defeated Hannibal at Zama, came forward as champions of the people. They proposed laws to redistribute the public lands and to limit the powers of the corrupt and selfish Senate. Both men fell victims to their foes, Tiberius in 133 BC and Gaius 12 years later.

The Roman Revolution (133-31 B.C.)

The death of Tiberius marked the beginning of a century of revolution and civil war that ended in the establishment of the Roman Empire. First of the popular military chiefs was Marius. He had become a national hero by capturing Jugurtha, leader of an insurrection in Africa, and almost destroying (102-101 BC) a horde of German barbarians (the Cimbri and Teutones) who had defeated four Roman armies. In the year 90 BC the Italian allies, who had long demanded full Roman citizenship, rose in revolt (the Social War). The struggle lasted two years and ended in the bestowal of citizenship.

Rivalry between Marius and Sulla, an adherent of the senatorial party, for command in a war against Mithradates in Asia Minor led Sulla to march with his troops on Rome. For the first time Rome was invaded by a Roman army. As soon as Sulla and his legions were safely out of the way in Asia, Marius in turn seized Rome with his army and massacred many of the senatorial leaders. On his victorious return in 82 BC, Sulla took a fearful revenge, slaughtering more than 5,000 of the people's leaders and confiscating their goods. As "perpetual dictator" (81-79 BC) he passed laws transferring supreme power from the people to the Senate. The aristocrats, however, were too corrupt and feeble to hold power.

The history of the remaining years of the republic is told in biographies of the great adventurers who now made themselves masters of the torn and disrupted state. They sometimes united to make their positions secure and sometimes waged savage civil warfare.

The only thing that saved the vast edifice of Roman power from crashing to final destruction was the emergence of two brilliant statesmen, Gaius Julius Caesar and his great-nephew Augustus (Octavian). Scrapping the old republican framework, except in outward form, they remolded the tottering structure into an empire. All power was gradually concentrated in the hands of a single ruler, who was backed by the might of the Roman legions. How this change was brought about is told in the articles on Julius Caesar and Augustus.

Two Centuries of Peace and Prosperity

With the establishment of the Empire, the century of civil strife, which had also seen almost constant warfare abroad, was followed by two centuries of profound peace broken only by frontier warfare. At home literature and civilization flourished, and in the provinces responsible men held power. More and more the Mediterranean world came to resemble one great nation. Paved roads led from one end of Italy to the other and into what are now France and Germany. Fragments of Roman roads still exist even in faraway Britain, aqueducts and bridges in France, and Roman wells in the Egyptian oases of the Sahara Desert.

Roman citizenship was extended to all free men throughout the Empire, and Roman law was administered in every court. In this period of peace Christianity had an opportunity to grow slowly, in spite of repeated waves of persecution instigated by some of the emperors. In the reign of Constantine the Great it became the official faith of the Roman Empire. Finally the Christian religion spread throughout the Western world.

The "Roman peace" (Pax Romana) extended over the civilized world. Even the most remote lands were ransacked in order to supply the wealthy Roman citizens with luxuries and delicacies. Art and letters were prized and fostered. In this era, however, there were signs that the national character was decaying.

The fundamental seriousness (gravitas) which had characterized the conduct of ancient Romans was gone. The old reverence for the family, for the state, and for the gods was gone as well. Prosperity had brought corruption with it. In place of Brutus offering up his sons on the altar of duty to the state, there was Nero murdering his mother and his wife at the prompting of Poppaea.

The passion for a life of luxurious ease existed in all classes. The rich amused themselves by giving splendid feasts. The poor had their panem et circenses—that is, free bread and free shows. Slave labor had degraded the once sturdy peasantry to the status of serfs or beggars. The middle class, which once had been the backbone of the nation, had almost disappeared. In Roman society there were only the rich and the very poor.

After the reign of Diocletian the Empire was under an absolute one-man rule. Society became stagnant—politically, industrially, and mentally.

The Imperial History of Rome (14-180 A.D.)

Augustus was followed by his stepson Tiberius (AD 14-37), who was a capable but unpopular ruler. Then came the mad Caligula (37-41), whose life was ended by his own officers after he had reigned for only four years. Claudius (41-54) was not a strong ruler but his reign left its mark on the history of the Empire, for his generals conquered the southern part of Britain. The infamous Nero (54-68) was the last ruler of the line of Augustus.

For two years there were struggles for the throne between rival military commanders, and civil war was threatened. With the triumph of Vespasian (69-79), however, the government became stable. Vespasian's son Domitian, an insane tyrant, conquered all Britain. He was murdered for his cruelties.

Domitian was followed by a line of five great emperors—perhaps the wisest and noblest line of rulers the world has ever seen. Nerva's brief reign (96-98) was followed by that of the great conquering emperor Trajan (98-117), under whom the Empire reached its greatest extent. The capable Hadrian (117-138) consolidated and improved the Empire's organization and fortified the frontiers. Parts of the great wall he built across northern Britain still stand. Hadrian was followed by Antoninus Pius (138-161) and Marcus Aurelius (161-180).

Decline and Fall (180-476 A.D.)

From 180 to 284, the Senate recognized 27 men as emperors. Supported by the Roman legions, many others laid claim to the title. The succession of short terms was finally stopped by Diocletian (284-305), who abolished the last of the republican liberties. The Senate was now no more than the city council of Rome. Diocletian also took the first step toward dividing the Empire: he ruled the East and turned over the rule of the West to an associate.

The decline of Rome was complete when Constantine moved his capital to the Greek city of Byzantium on the Black Sea in 330. He renamed it Constantinople in his own honor. The transfer of the capital meant a real division of the Empire. As the long history of the Byzantine Empire began, the old Roman Empire fell into weakness and decline. Gradually the northern barbarians came down into Italy to invade the Empire.

Romulus Augustulus, whose name combined the name of Rome's legendary founder and that of its first emperor, was the last ruler of the West. In 476 he was deposed by the barbarian leader Odoacer. The Roman Empire was at an end, and the barbarian kingdoms of the Middle Ages took its place but the Eastern, or Byzantine, Empire lasted another 1,000 years. (Encyclopaedia Britannica Article)


Gnaeus Pompeius Magnus (106 - 48 BC)

Gnaeus Pompeius Magnus earned the sobriquet ‘Pompey the Great’ thanks to his tremendous success as a general. Pompey brought Sulla’s Second Civil War to an end, fought in Iberia and ended a significant slave rebellion in 71 BC But Pompey was not the only Roman general at the time with big political ambitions, and he quickly found himself in competition with Marcus Licinius Crassus and Gaius Julius Caesar. The three men made an unofficial alliance known as the First Triumvirate, but eventually, the rivalry took over. Following the death of Crassus, Pompey and Caesar’s differences led to a civil war in Rome. Pompey was ultimately defeated at the Battle of Pharsalus in 48 BC and after seeking refuge in Egypt he was assassinated.


Company defends plan

Teal-Jones Group owns Tree Farm License 46, which encompasses the area of the Fairy Creek blockades. The licence spans 3,828 hectares (9459 acres) of old-growth forest it is one of the last large unlogged watersheds on southern Vancouver Island.

The company, which bought the logging and milling rights from the Province of BC in 2004, stands to profit an estimated $20m from logging 200 hectares (494 acres) of old-growth trees here. Old-growth trees are coveted by industry for their “tight clear wood” – smooth and ideal for products such as shingles and decking.

In an email to Al Jazeera, a representative for Teal-Jones said it holds the right to harvest in the disputed area. “We are a value-added manufacturer. We do not export logs or jobs but mill all timber we cut right here in the province, utilizing 100 per cent of every log,” the statement reads.

Protesters embrace after conducting a blockade against old-growth logging in the Fairy Creek area of Vancouver Island, on May 24 [Jen Osborne/Reuters] “Teal Jones has a decades-long history of engagement with First Nations, responsible forest management, and value-added manufacture in BC. The company plants well in excess of one million new trees every year.”

In a statement to The Canadian Press news agency, Gerrie Kotze, vice president of Teal Cedar’s, a subsidiary of Teal-Jones Group, also said the company’s plans for the area have been “mischaracterised”. Kotze said the company is only planning to harvest “a small area up at the head of the watershed” – about 200 hectares (494 acres) – and that most of the Fairy Creek watershed is unavailable for logging.

But forest defenders as young as 15 are chaining and cementing themselves into the ground and perched high in the trees to block the loggers’ entrance, while other supporters are eager to get arrested for what they believe is a revolutionary cause. “Intact old growth ecosystems make up less than 1 percent (860,000 hectares) of B.C.’s remaining forests,” Greenpeace says.


Galena Facts

Furnace smelting lead in the 1870’s
The same scene today

How Many Galenas are there?

Galena, Illinois is probably the most famous, but there are any others, most named after the mineral. Long-time historical society member Ed Ganshirt has been collecting Galenas. Here’s a sampling of what he has found.

Аляска
The town is on the north bank of the Yukon River, 270 miles west of Fairbanks. The population is 550 and the town is accessible by air year round and by river between May and September. The Air Force has recently reduced the size of the air base, but some new housing developments are being built.

Аризона
It was a village in the mining area that is now the city of Bisbee and was probably named after a railroad siding that served some of the mines in the area. Bisbee is in the southeast part of the state and is made up of several villages that were copper mining areas. What was Galena is bounded by Highway 82, School Terrace Road, and Bisbee Road.

Арканзас
Only the cemetery exists at this time. The peak population of 75 was reached circa 1900. It is in Howard County in the southwest part of the state

Колорадо
There are at least three Galena areas in Colorado. Galena or Camp Galena is in Fremont County a few miles south of Canon City. All that remains is an old log cabin. Galena City, nine miles west of Lake City, was established in 1877. The founder had ambitions to be governor and renamed the town Capitol City. There are two old log cabins in the area and some new homes have been built nearby. Another Galena is mentioned in “Guide to Colorado Ghost Towns and Mining Camps.” It is in Schofield County near Gunnison. Galena Mountain is near Silverton.

Айдахо
It is now a ghost town 229 miles northwest of Ketchum. It was a mining settlement and had nearly disappeared by 1890. In the area is Galena Peak, Galena Summit, and Galena Gulch. Sun Valley ski area is on Galena Summit.

Индиана
This is an unincorporated area on route 150 about 10 miles northwest of Louisville, Kentucky. It is a bedroom community with a population of five to seven thousand.

Айова
The Galena (IL) Gazette reported in 1886 that a group of Germans from there had established a settlement near Sioux City near the headwaters of the Perry River.

Канзас
This city was an important lead mining area and mined most of the lead needed during the Civil War after the mines in Galena, Illinois couldn’t fill the demand. It is a town of about 3330 located in the extreme southeast corner of Kansas.

Maryland
Founded in 1762, it now has a population of 350. Its lead mines also produced silver.It is 65 miles east of Baltimore and 75 miles north of Washington, DC. It is tourist oriented and has antique shops and marinas.

Миссисипи
In 1814, John Henry Cox bought several estates in the area and moved his five sons and several hundred slaves there. The plantation was named “Galena” after a Scottish mineral that signified “peace.” The house still stands, but there is no town of Galena. There is a Galena School near the location. The area is about 10 miles southwest of Holly Springs on Route 4 in Marshall County.

Missouri
The town is the county seat of Stone County in the southwestern part of the state. About 400 people live there now. It was an important mining area. The principal industry is the county government. All of the county buildings are there.

Nebraska
The Galena area in Dodge County in southeastern Nebraska was laid out as a town, but no one ever lived there. Hayes County in southwestern Nebraska is the location of another Galena. Martinsburg is in the northeast part of the state, (51 people) and is in Galena Township. May have been named Galena when first established.

Невада
This state has two Galenas. One is in a region in the south part of Reno and the other is toward the center of the state near Battle Mountain. Only a couple of shacks remain there. There is a Galena High School in Reno. The area is suburban in nature and nearly 500 homes have been built there. It is in the high desert. Galena Creek runs through the area and Galena forest starts at about 500 feet in the mountains at the edge of Galena.

Нью-Йорк
It is now called North Norwich. It is also known as Galena Station.

Огайо
This is a town of about 400 located 12 miles northeast of Columbus. It probably was named after the Galena Shale that was quarried in the area. The shale was pulverized and used to make bricks. The brick works closed recently.

Oregon
Galena is in the northeast part of the state. It is about 100 miles from the Idaho state line and the same distance from the Washington state line. It was probably named Galena because it was near a large body of lead sulfide (galena). It is in Grant County which was named after U.S. Grant. The post office closed in 1943.

Пенсилвания
Galena Hill is now known as Miller Park. Charles Miller started the Galena Oil Company in Franklin. The lubricating oil contained galena and was said to lubricate over ninety percent of the railroads in the country. Miller also owned the Galena Navigation Company which operated the steamer Franklin between ports in New York and Houston. Houston has a suburb named Galena Park which named after the Galena Signal Oil Company, a subsidiary of the Galenas Oil Company of Franklin, PA.

Дакотаи Ҷанубӣ
This town is in Lawrence County near Lead and Deadwood in the west central part of the state. It was named after the lead mines, but more silver was produced there than was lead. There are 19 full time residents and some summer homes.

Техас
Houston has a suburb named Galena Park. It has a population of about 10,000 and was named after the Galena Signal Oil Co.(see Pennsylvania above)

Вирҷиния
To quote the President of the Wythe County Historical Society, “It is little more than a wide spot in the road (US52) centered on the Galena Presbyterian Church.” It was a lead mining region.

Вашингтон
The town in Snohomish County was a boom town during the gold rush, but was named because of the lead in the area. There is a site on the west side of Spokane named Galena. The four Galena lakes are in Whatcom County in the northwest part of the state. Another Galena existed 30 miles form Roslyn in Kittitas County.

Australia
Galena is in a region of Western Australia known as the Mid West.

British Columbia, Canada
Galena Bay is on the Upper Arrow Lake southeast of Revelstoke. It is a small community named after the mineral.

There are all sorts of businesses and buildings that have the name Galena. In Galena, Illinois there are dozens. Across the globe in other mining communities businesses have also taken the name Galena Computing Service on the Isle of Wight in Great Britain and a store in Santiago, Chile that sells bed linens, towels, etc. In the immediate area: Dubuque, IA and Freeport, IL have Galena Streets.